Zagen, zagen wiede wiede wagen

Vandaag (en ook nog op 15/12) van 10 tot 15.00 uur kun je jouw eigen Kerstboom omzagen in Park de Hoge Veluwe. (Zolang de voorraad strekt :-) )

Vergeet het kettingzaagje niet!

“Brrr…wat is het koud, vindt u ook niet?”

Winter

Net toen ik terugkwam uit Ede ben ik even gestopt om deze foto te schieten. De nevel trok over het weiland en de Haflingers lijken totaal geen last van de kou te hebben.

De Grote Bonte Specht was er weer

Vanmiddag was hij er weer. Een man wat te zien is aan de rode vlek achter op zijn kop.

De Ringmus (?) wil ook een hapje maar wordt weggejaagd door de Specht

met de boswachter door het Wekeromse Zand

Ik was al heel lang voornemens eens met een begeleide wandeltocht mee te gaan door het Wekeromse Zand. Gisteren heb ik de stoute bergschoenen aangetrokken en vervoegde mij iets voor 10 uur op de parkeerplaats aan de Hoeverweg.  Er stonden (tot mijn verbazing) al veel mensen ongeduldig te wachten, de wandeling zou van 10 tot 4 uur duren, het zou koud en in de middag nat worden, maar iedereen had er zo te zien, zin in.

Eerst staken we de Edeseweg over richting het particuliere landgoed de Valouwe waar boswachter Frans, afgeleid door zijn determinatiepassie van korstmossen en ander klein spul, al snel de weg kwijt was en mij belaste met het terugbrengen van de (makke) kudde naar de Immenweg. (ik had verteld dat mijn hond mij regelmatig meenam naar de Valouwe dus hij ging er van uit dat ik de weg kende)

Ik besloot anders. Eerst voerde ik het gezelschap richting het grootste ven in de Valouwe dat mooi verscholen ligt en vast voor wat enthousiasme zou zorgen als het opeens achter de wal zou opdoemen. En inderdaad, de aanblik vond men prachtig. Na wat ‘oh’s’ en ‘ah’s’ kwamen de camera’s te voorschijn en Frans legde ondertussen het een en ander uit over de vegetatie langs de kant van het water en wat we hieruit konden opmaken over de kwaliteit van het water. (die was goed volgens zijn zeggen ondanks de wat troebele en donkere waterkleur.)

“En nu terug naar de Immenweg,” besloot de boswachter waarbij hij mij hoopvol aankeek.

‘Uh…,” opperde ik voorzichtig. “We kunnen ook richting de Wekeromse buurtweg lopen en dan linksaf naar de Edeseweg waar we kunnen oversteken om over ‘De Bult’ terug te gaan naar het Wekeromse zand. Dit mogen we het gezelschap niet onthouden, het uitzicht vanaf de Bult is werkelijk schitterend.”

En zo geschiedde het. De boswachter was zelf nog nooit op de Bult geweest dus het bleek een goed voorstel. Iedereen genoot en toen we even later bij de Zwerfkeien op het Wekeromse zand het middagmaal genoten werd er nog uitgebreid nagepraat over het fraaie, bijna buitenlands aandoend, uitzicht.

Op het Wekeromse Zand bewees Frans de boswachter zijn waarde. Wat voor de gewone wandelende sterveling streng verboden is, kan in het gezelschap van een boswachter gewoon gedaan worden. Ik bedoel het betreden van de rustgebieden voor het wild. Zoals deze foto laat zien! Achter de groene man aan, van het pad af, op zoek naar wild.

En wild hebben we gezien. Eerst een prachtig vos met indrukwekkende staart die duidelijk geïrriteerd was door het onaangekondigde bezoek van al die twee-voeters. En vervolgens zagen we heel in de verte iets bewegen wat later een kudde Moeflons bleek te zijn.

Nog nooit heb ik Moeflons gezien op het Wekeromse zand en dat lag niet aan mijn ogen. Ze hielden zich gewoon schuil. Ik was blij en heb met de powershot wat foto’s gemaakt. Het verbaast me, gezien de grote afstand, dat er iets op de foto’s te zien is maar de 28 mm groothoek mét 14x telebereik van mijn nieuwe camera stelt niet teleur. Kwalitatief heb ik wel eens mooiere gemaakt, maar toch. Niemand zal ontkennen dat er Moeflons opstaan.

Nou, de dag kon niet meer stuk. We vervolgden ons pad naar de nieuwe uitkijk hut en gingen, op weg hiernaar toe, in het gebied “De Zeven Kolken” weer een rustgebied in.

Het nieuwe uitkijkpunt is prachtig met een heel mooi uitzicht.   een stukje graasweide, rechts achteraan een klein vennetje, alles waar de dieren behoefte aan hebben.

Tegen half 5 strompelden wij de parkeerplaats weer op, nat, want het was begonnen met regenen, moe, maar voldaan en gelukkig. Voor herhaling vatbaar…

Ringmus

Wat een prachtig vogeltje met zijn donkere vlekjes op de wangen en zijn roodbruine kap. Hij heeft iets weg van een vink maar het is een Ringmus.   De ringmus is vanwege de ring om zijn nekje makkelijk te herkennen.

Hij staat op de rode lijst en is gevoelig voor de veranderingen op het platteland. Het is een zingend broedvogeltje en hij heeft een voorkeur voor een wat rommelige, niet al te opgeruimde omgeving (en nu begrijp ik meteen dat hij bij ons rondhangt :-) met bomen, weilanden met hagen en veel struiken.

Als zaadeter is hij gek op de vetbolletjes die ik sinds kort weer ophang. De winter komt er aan en de vogeltjes kunnen een extra hapje gebruiken.

Bonte Specht komt voor ontbijt

‘S morgens om ongeveer half 9 komt deze Bonte Specht zijn ontbijtje halen.

Nu ik door heb dat hij ‘s morgens komt maak ik natuurlijk wat extra lekkers voor hem klaar. De andere vogeltjes weten dat ook wel te waarderen.

Deze foto is vanuit de kamer genomen, misschien kan ik hem buiten een keer opwachten. Ik moet een slim plan bedenken want de specht is zeer op zijn hoede en ik wil zijn ontbijtritueel niet verstoren. Ik zou ook de ramen eens kunnen zemen dan is het beeld misschien wat scherper:)

Wilde eenden en Grauwe ganzen

Het is zo leuk om in het wild levende eenden en ganzen te fotograferen. Het even op een afstandje bekijken van deze vogels maakt mij echt blij; ze zwemmen, ze poetsen hun verenkleed, kibbelen met de opdringerige mannetjes en rusten weer wat. En zo hoort het ook.

Deze beelden stemmen bepaald niet tot vrolijkheid, helaas worden ook in Nederland zo’n 1 miljoen eenden in schuren vetgemest voor de slacht of dwangmatig gevoerd voor hun levers.

De Blauwe Kamer

Vandaag beloofde het een mooie dag te worden zodat ik eens flink kon gaan stoeien met mijn nieuwe Canon powershot SX230 HS. Jos nam Kyra mee dus ging ik naar het natuurgebied de Blauwe Kamer, waar de hond niet welkom is, dus dat kwam goed uit.

Ik ben redelijk tevreden over de gemaakte foto’s; sommige hadden zich iets te veel aangepast aan de omgeving want door een verkeerde ‘white balance’ instelling waren ze te blauw. Maar dat waren er een paar en ik weet wat ik verkeerd gedaan heb.

Het gebied zelf is prachtig gelegen aan de Nederrijn en dankzij regelmatige overstromingen van deze rivier vol met bijzondere planten en dieren. Er is een prachtige vogelkijkhut met uitzicht over het vogelrustgebied.

Verder lopen er veel Koniks paarden en halfwilde Galloways runderen. Dit is ook de reden dat er geen honden mee mogen.

Het kalf met de 3 poten

  “Goh, wat zien de benen van mijn paard er anders uit,” dacht ik gisteren toen ik naar buiten keek. Bij nadere beschouwing bleek het geen paard maar een kalf te zijn.

De kalfjes die in het voorjaar in de wei van de buurman geboren worden, komen in het najaar, net voordat ze definitief de stal in gaan in afwachting van het voorjaar, altijd even buurten. Sandor vindt zo’n loeiend bonkje in zijn wei reuze gezellig.  Wij ook wel alleen het brengt vaak wel wat extra werk met zich mee omdat de kalfjes vanwege de dikke vacht het stroomdraad niet voelen en daar gewoon vrolijk doorheen jagen, vooral als ik ze op vriendelijke doch dringende wijze de weg terug naar de buurman probeer uit te leggen. Nee, gewoon met rust laten, dat is het verstandigst. Het gras is nu eenmaal bij de buren altijd groener, daar is niet tegenaan te vechten…