naakt

Helemaal naakt, dus zonder schuilhokje op de rug, schoof deze grote Aardslak vanochtend om iets voor half 8 langs onze achterdeur. Het was zijn geluksdag want zowel Jos als ik zagen hem net op tijd toen wij de achterdeur uit gingen en zo konden wij voorkomen dat hij vertrapt werd.  Pfffft…

De grote Aardslak is een van de grootste naaktslakken van Europa met een enorme eetlust (kannibaal en omnivoor) en levensduur van ongeveer 2 of 3 jaar. Tenminste als hij de winter doorkomt want als je voor 90% uit water bestaat dan mag je wel een goede maar vooral warme schuilplek zoeken voor de koudere maanden.

Koninginnenpage

Afgelopen week had ik geluk en trof ik dit mooie schepseltje tijdens een wandeling vlak bij het Wekeromse Zand. Nooit eerder had ik de page ‘live’ gezien laat staan gefotografeerd.

Wat een prachtige vlinder. Er vlogen trouwens twee pages rond en een van beiden ging regelmatig op een Distel zitten om wat nectar te nuttigen en die kon ik fotograferen.
De Koninginnenpage is met zijn grote spanwijdte en opvallende vleugelslippen erg imposant om te zien. De soort is niet bedreigd maar laat zich zelden zien. Een toevalstreffer dus!

Red een legkip

Er valt zoveel te redden in deze wereld maar nu even wat aandacht voor de vele ‘oudgedienden’ uit de legbatterij die normaal gesproken, na hun ‘legzaam’ leven als soepkip eindigen. Deze kipjes kunnen nog wat jaartjes doorleven als echte kip als ze geadopteerd worden door mensen met ruimte en liefde voor kippen. Kijk op de nieuwe site als je geïnteresseerd bent:

red een legkip

Ondergronds

Het nest was goed verscholen maar wel vindbaar voor mijn zwarte speurneusje Kyra. Ik zag de hond langdurig op een plek staan en dacht “daar is iets”. Toen ik bij de plek kwam zag ik het wespennest en ik zag ook dat we in de gaten gehouden werden. Even later kroop er een naar buiten, ik maakte snel (heel snel) een paar foto’s, klik, klik, klik en zette samen met kyra de spurt erin. Wegwezen. Ik weet namelijk hoe lichtgeraakt deze beestjes kunnen zijn en ik had geen zin in een zwerm wespen achter mij aan.

Biggekruid en Blaaskop

Twee leuke woorden die een vreemde titel vormen. Een titel die wel nieuwsgierig maakt en uitnodigt om even verder te lezen.

Het gaat over een algemeen voorkomende wilde gele bloem (het gewone Biggekruid) die op schrale zandgrond groeit en bloeit en een insect dat de bloem gebruikt als matrasje zeg maar om te rollebollen met een ander Blaaskopje.

Wat zijn ze mooi hè, met die bolle oogjes en kopjes. Daarom heten ze ook ‘Blaas’kop omdat ze er wat opgeblazen uitzien!

En wat de Blaaskopjes betreft: hoe meer zieltjes hoe meer vreugd!

Wodanseiken, sprengen en Blaarkoppen

en dat alles in één natuurgebied en wel in Wolfheze. Echt een aanrader!

Op de foto   geeft Jos het beginpunt van onze wandeling aan en de lezers kunnen even op hem klikken om informatie te krijgen over het gebied.

Al snel kwamen we de mooie Blaarkoppen tegen. Sterker nog we konden er écht niet omheen.   Midden op het pad vormden de koeien een 3-koe’s-sterke-formatie en dat maakt toch wel indruk kan ik zeggen. De Blaarkoppen zijn van Nederlandse bodem en bestaan al sinds de middeleeuwen. Het is een ‘dubbeldoel’ runderras waarmee wordt bedoeld dat ze zowel heerlijk vlees geven als ook voor melkproductie gebruikt worden. Tegenwoordig komt daar nog een taak bij namelijk het begrazen van natuurgebieden. Omdat ze ook zo rustig van aard zijn en vriendelijk ingesteld.

Ja, ja, het zal wel. Maar toen de Pater Familias (1000 kg schoon aan de haak) resoluut mijn richting uitkwam koos ik heel wijs eieren (in plaats van melk of vlees) voor mijn geld. “Terugtrekken Jos, riep ik nog en Jos graaide snel mijn fototas, brulde naar Kyra dat ze moest volgen (huh…’volgen’ welke oefening was dat ook al weer? (dacht Kyra) en blies de aftocht. Het liep allemaal met een sisser af en we zijn uiteindelijk na de fotosessie met een grote boog om de familie Blaarkop heengelopen. Leuke diertjes, dat moet gezegd worden.

Vervolgens kwamen we in het sprengengebied waar ik even bijkwam en mijn foto’s terugkeek en kyra wat dronk en rondsnuffelde.

  Het pad liep verder omhoog en al snel bereikten we de Wodanseiken. Het grote verschil met de vorige keer was, dat we nu aan de zuidkant van de Sprengenbeek moesten lopen. Natuurmonumenten had een nieuw wandelpad aangelegd, voorheen liep het pad aan de noordkant van de beek, in verband met de veiligheid van de wandelaars. Hele oude bomen verliezen nu eenmaal af en toe een tak of erger nog, vallen om, vandaar.

Echt een schitterend gebied om te wandelen.

Vandaag geen vlees

Tips,  recepten, verkooppunten en de rest op ‘ik ben een flexitariër.’ Een initiatief van ‘Natuur en Milieu’ omdat minder vlees eten goed voor onszelf is maar vooral ook goed voor onze planeet.

Huidje

Op de foto is het huidje te zien van een uitgekropen Blauwe Glazenmaker.

In eerste instantie dacht ik dat er een vreemdsoortig reuzeninsect zat en dus sloop ik, gewapend met camera, op de knieën dichterbij omdat ik vreesde dat  het beestje bij het geringste geluid weg zou vliegen.

Na raadpleging van een deskundige kwam ik erachter dat het een levenloos ‘huidje’ was van een libel. Ha ha, het sluipen zal er wel belachelijk uitgezien hebben. :)

veldje Phacelia tanacetifolia

speciaal ingezaaid voor de Edese honingbijen bij het Natuurcentrum.

Deze bloem is geliefd bij honingbijen en hommels. De plant blijkt van oorsprong uit Californië te komen waar hij op de berghellingen groeit.

Mooi gekleurd veldje met hééééééééél veel insecten.  Leuk voor de camera!

Ganzen

Wat gaat het worden meneer Bleker; plezierjacht of vergassing?